suker

อ้า ลืมไปแล้วว่าเล่นยังไง

ไม่ได้เข้ามาซะนาน  มั่วแต่บ้า fB กะTW อยู่

ปล่อยไว้ได้รกร้างมากเลย  ต้องปัดกวาดเช็ดถูหน่อยละ ^______^

เรื่องเล่าจากนรา ตอนที่1

วันนี้เกริ่นๆไว้ละกันเนอะ  พิมพ์ยาวไม่ไหว อินเตอร์เน็ตหลุดบ่อยมาก

หลังจากเช้าวันที่18 ได้เดินทางไปนราธิวาสด้วยสายการบินไทยแอร์เอเชีย  ก่อนเครื่องจะออกดีเลย์ได้อีก …

พอนั่งบนเครื่องปุ๊บ กำลังจะรัดเข็มขัด ดันบอกว่ากระแสไฟฟ้าขัดข้องต้องเปลี่ยนลำ…..

สาดดดดดดด  ทำไมเมิงไม่เช็คก่อนให้กุขึ้นฟระ  เสียเวลาโคตร

1.30 ชม. ผ่านไปจากน่านฟ้าสุวรรณภูมิ สู่น่านฟ้านราธิวาส สนามบินติดทะเล เห็นยอดมะพร้าวรำไร

พอลงเครื่องก็มารอรถตู้รพ.มารับ ก็เห็นทหารถือปืนเดินไปมา ทุกคนเฉยๆค่าาา แต่เค้าไม่เฉยยย  อร๊ายยยย

ปืนกระบอกใหญ่มาก มองเค้าด้วยยยยย  มองทำไม เค้าไม่ใช่เป้าหมายหรอกกกกค่าาาา 555+

พอขึ้นรถตู้ไปรพ.นราฯ ออกจากสนามบินปุ๊บ จะมีทางแยก เลี้ยวซ้ายไปปัตตานี เลี้ยวขวาไปนรา….

รถก็เลี้ยวขวาไป เค้ามองมาข้างหลังตาปริบๆ  ทางไปปัตตานีดูวังเวงจัง  พอหันกลับมาข้างหน้า

นราช้านนนนนนก็วังเวงงงงงงงงงงงง ไม่แพ้กันนนน   บ้านค่ะ บ้าน มาปลูกให้เห็นโหน่ยยยย

วิ่งไปซักแป้บบบ  รถเบรกหัวทิ่ม   วัวค่ะวัว เดินข้ามแบบเสรี ไม่ชินค่ะไม่ชิน 

แต่คนขับบอกว่า เป็นเรื่องปกติของที่นี่ บางทีจะมีแพะด้วยยย  -*-

ระหว่างทางมีรถกระบะบรรทุกทหารมาสองคน รถตู้ก็ขับจ่อท้าย ใจเราก็คิด โอ้วววไม่ ไปไกลๆดีกว่ามั้ย

เราไม่อยากอยู่ในวิถี  จากนั้นก็มีด่านเป็นระยะ มีบังเกอร์ ทหารนั่งอยู่ข้างใน แล้วอีกฝั่งเป็นทหารยืนดูอยู่

หน้าเครียดทุกคน (แล้วจะให้เค้ายิ้มเหรอยะเธอว์)  กดดันอ่ะ รู้ว่าไม่มีไรหรอก แต่มันดูเครียดๆเนอะ

สักพักพอเข้ามาในเมือง ก็ผิดคาด ทุกคนใช้ชีวิตกันปกติแบบเราๆนี่แหล่ะ  รู้สึกผ่อนคลายไปเยอะ

แล้วจะเอารูปมาให้ดูนะ  ว่าแต่ไม่ได้เล่นเน็ตหลายวัน พันทิบเข้าไม่ได้เหรอ เหงาจัง….

พรุ่งนี้แล้ววว

พรุ่งนี้แล้วที่เค้าจะไปนราธิวาส  เป็นยังไงก็ไม่รู้ กลัวนิดหน่อย(ไม่หน่อยม้างงงง)

ได้ข่าวว่าอยู่ในรพ. ปลอดภัยสุดแล้ว ยังดีที่เค้ามีเรือนพชรานุชิตเป็นเพื่อน เค้าคงไม่เหงาเท่าไหร่  

ตราบใดที่โลกนี้ยังมีอินเตอร์เน็ต…หวังว่าซักวันจะได้ไปมิตติ้งชาวเรือนบ้าง 

ห้าววววว  จะเรียกว่าตื่นเต้นมั้ย นอนไม่หลับเลย ซุ่มตลอดเวลา F5 จนปุ่มจะพัง 555+

หวยออกแล้ว!!!

foreverray:

suker:

หวยออกที่ รพ. สุไหงโกลก  OMG!!!!  ไกลไปมั้ย ติดมาเลเพียง 200ม.

แต่ห่างจาก กทม. เกือบ 1200 กม. 

ในหัวมีแต่ความว่างเปล่า ณ จุดนี้…..

ต้องไปประจำที่โน่นเหรอคะ ไปเมื่อไหร่เนี่ย ไกลมากกกกก

เป็นกำลังใจให้นะคะ

ไปวันที่18 นี้ค่ะ T_T

หวยออกแล้ว!!!

หวยออกที่ รพ. สุไหงโกลก  OMG!!!!  ไกลไปมั้ย ติดมาเลเพียง 200ม.

แต่ห่างจาก กทม. เกือบ 1200 กม. 

ในหัวมีแต่ความว่างเปล่า ณ จุดนี้…..

พฤหัส วันสิ้นโลก!!!!!

เฮ้อ… วันพฤหัสที่ผ่านมา ตื่นมาพร้อมกับความหวังอะไรหลายๆอย่าง พลันในบัดดล ก็มีโทรฯจากวิชาการคณะ (จอมเลีย) มาสี่สายติดกัน ….ชั้นไม่รับจะทำไมยะ ตอนบ่ายๆ เจอเพื่อนนูปแสดดดด้วยกัน พอดีจะไปห้องวิชาการ ก็เลยไหนๆแล้ว ไปก็ได้วะ พอเจอหน้ามันก็ทำหน้าแบะ(นึกว่าอยากเจอหน้าแกเหรอ) พร้อมต่อสายเลียรองคณบดีฝ่ายวิชาการต่อหน้าต่อตาชั้น ….อี๋ๆๆๆๆๆ อยากอ้วก “รองคณบดี อยากพบน้องค่ะ ไปที่คลินิกเดี๋ยวนี้เลยนะคะ”…. ในใจ “เออ แค่นี้ใช่มะ”

ขณะเดินทางไปพบ คิดมาตลอด อ.—— หน้าตาเป็นไงวะ ไม่เคยเห็น พอไปถึงก็เดาๆเอา คนนี้มั้ง ก็เข้าไปไหว้ อาจารย์เรียกพบหนูใช่มั้ยคะ…..อ.—— มองเราหัวจรดเท้า เราตกใจเล็กน้อย เกิดมาไม่เคยเจอ อ. ท่านใดมองนิสิตแบบนี้  ไม่เป็นไรมั้ง

อ.—— ” เรียนจบแล้ว ทำไมไม่ไปใช้ทุน….”

เรา อึ้งไปสามวิ “อ๋อ ยังเซ็นต์จบไม่ครบค่ะ ของบางชิ้นยังสั่งซื้อไม่ได้”

อ.——”รู้ใช่มั้ย ว่าจะช้าหรือเร็ว เธอก็ต้องไปทำงานที่เดิม”

เรา…เจ็บจื๊ดดด ที่ชั้นไม่ยอมไปทำงานก็เพราะเรื่องนี้แหล่ะ แต่ยังเนียนต่อ “ทราบค่ะ”

อ.——”รู้ใช่มั้ย ว่าการไปทำงานช้า จะมีผลต่อตัวเอง จะถูกแป้กขั้น”

เราทำหน้าสลดนิดนึง แต่จริงๆรู้อยู่แล้ว “ค่ะ”

อ.——”ศุกร์หน้าเสร็จมั้ย”

เรา “คิดว่าไม่ค่ะ เพราะของที่สั่งซื้อไปอาจยังไม่ได้”

อ.——”นั่นมันเรื่องของเธอ ถ้าศุกร์หน้าไม่เสร็จ ชั้นจะต้องคุยกะอ. ที่ปรึกษาเธอ”

เราคิดในใจ เชิญค่ะ อยากทำไรก็ทำ ไหว้ แล้วจากมา

ในที่สุดสิ่งที่เราทำมาตลอดสามเดือน จบลงด้วยคำว่าคณะไม่ยอม อนาคตเราจะเป็นอย่างไรไม่สน คณะไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ขอก็แล้ว อธิบายก็แล้ว รู้สึกหมดกำลังใจอย่างบอกไม่ถูก กลับมาถึงบ้าน เปิดคอม เจอดราม่าบนเรือนเป็นเรื่องที่ไม่เคยรู้มาก่อน อ่านไปร้องไห้ไป เรื่องตนเองทั้งผิดหวังและเจ็บมากแล้ว คนในเรือนยังถูกกระทำอีก หลังจากเมื่อวานเพิ่งถูกกระทำมา เลยอินเป็นพิเศษ วันนี้เลยอึมครึม ยังไงก็ไม่รู้ หวังว่า มันจะผ่านไป แต่บอกตรงๆเรื่องของตัวเองยังทำใจไม่ได้เลย …เป็นกำลังใจให้ชาวเรือนทุกคนนะ^^

วันนี้ปลาทูจะหักปากกาเซียนอีกหรือไม่

ทำไม๊…ทำไม วันวาเลนไทน์ของเรา ถึงต้องตรงกับแมตซ์สำคัญเยี่ยงนี้ วันนี้เป็นฟุตบอลควีนส์คัพรอบก่อนรองชนะเลิศ ระหว่างชลบุรี เอฟซี กับ สมุทรสงครามเอฟซี ที่สนามสิรินธร รร.อัสสัมชัญ ศรีราชา จ.ชลบุรี (บ้านเค้าเราจะเหลือเรอะ) รถออกจากสมุทรสงครามบ่ายโมงครึ่ง เดี๋ยวคงต้องไปเตรียมตัวแล้วหล่ะ แมตซ์นี้ไม่หวังอะไรมากเลย เราเป็นปลาทู ไปเจอปลาฉลาม(ฉลามชล) แค่เสมอก็ล็อคถล่มแล้ว วันนี้ทางกลุ่มแฟนคลับบอกว่าจะแวะเที่ยวทะเลด้วย รถผ่านบางพระ มีทะเลแถวนั้นมั้ยเนี่ย

เมื่อวานเพิ่งไปสมัครเป็นบ่าวไพร่ในเรือนอย่างเป็นทางการเสียที หลังจากซุ่มมานาน เพราะอะไรนั่นเหรอ โทษฐานการซุ่มที่ว่า ไร้คู่เดียวดายนั้น บาดใจเค้ายิ่งนัก จะเข้าสู่ช่วงรถไฟขบวนสุดท้ายแย้ววว T_T

ปล. รูปข้างบนคือน้องคะนองกะพี่ฉลาม มัสคอตประจำสโมสรทั้งสอง รักกันๆ แม่กลองรักชลบุรีเสมอ (รู้สึกว่าจะป๊อบปูล่า กว่านักฟุตบอลอีก คนถ่ายรูปเต็มเลย)